Yeni komitenin başhekimlerin belirlenmesinden görevde kalmalarına kadar söz sahibi olacak olması dikkat çekti.
14 Kasım 2026 tarihli ve 33430 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 11971 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı, üniversite hastanelerinin yönetiminde yeni bir dönemin kapısını araladı.
Devlet ve vakıf üniversitelerine bağlı hastaneleri kapsayan düzenlemeyle Üniversite Hastaneleri Koordinasyon Komitesi kuruldu.
İlk bakışta kurumlar arası koordinasyonu güçlendirmeye yönelik bir düzenleme olarak görülen kararın ayrıntıları ise oldukça dikkat çekici. Özellikle başhekimlerin belirlenmesi, görevdeki yöneticilerin performanslarının değerlendirilmesi ve mali durumu olumsuz olan hastanelere zorunlu iyileştirme programları uygulanması, üniversite hastanelerinin yönetiminde merkezi otoritenin etkisinin artacağına işaret ediyor.
Üniversite Hastanelerinin Yönetiminde Yetki Dengesi Değişiyor mu?
Yeni oluşturulan komitenin başkanlığını Yükseköğretim Kurulu (YÖK) Başkanı üstlenecek. Komitede Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreterliği, Hazine ve Maliye Bakanlığı, Sağlık Bakanlığı, Sosyal Güvenlik Kurumu ve Strateji ve Bütçe Başkanlığı temsilcileri yer alacak.
Üniversite rektörleri ve hastane başhekimleri de komitede temsil edilecek. Ancak karar mekanizmasında merkezi kamu kurumlarının ağırlığı dikkat çekiyor.
Bu yapı, üniversite hastanelerinin yalnızca bağlı bulundukları rektörlükler üzerinden değil, farklı kamu kurumlarının katıldığı merkezi bir değerlendirme mekanizması aracılığıyla da izleneceğini ortaya koyuyor.
Dolayısıyla tartışılması gereken asıl mesele, yeni bir koordinasyon komitesi kurulmasından çok, üniversite hastanelerinin idari kararlarında merkezi kurumların ne ölçüde belirleyici olacağı.
Başhekim Atamalarında Yeni Dönem: Rektör Aday Gösterecek, Komite Öneride Bulunacak
Kararın en dikkat çekici hükümlerinden biri, üniversite hastanelerinin başhekimlerinin belirlenmesine ilişkin.
Düzenlemeye göre rektör tarafından tıp veya diş hekimliği fakültesinin tam zamanlı öğretim üyeleri arasından üç aday belirlenecek. Üniversite Hastaneleri Koordinasyon Komitesi ise bu üç isim arasından birini başhekim olarak rektöre önerecek.
Komiteye doğrudan atama yetkisi verilmemiş olsa da başhekim belirleme sürecine merkezi bir değerlendirme aşaması eklenmiş olacak.
Bu durum, üniversitelerin kendi hastane yöneticilerini belirleme süreçlerinde yeni bir idari etki alanı oluşturuyor.
Rektörün belirlediği üç aday arasından son önerinin merkezi komite tarafından yapılacak olması, başhekim seçiminde akademik ve idari özerkliğin sınırlarına ilişkin soruları da beraberinde getiriyor.
Görevdeki Başhekimler İçin de Performans Değerlendirmesi Geliyor
Yeni komitenin yetki alanı yalnızca başhekim adaylarının belirlenmesiyle sınırlı kalmayacak.
Görevde bulunan başhekimlerin performansları da komite tarafından değerlendirilecek. Her yıl sonunda başhekimlerin görevlerine devam edip etmemelerine ilişkin rektörlere öneride bulunulacak.
Bu hüküm, üniversite hastanelerindeki mevcut yöneticiler açısından da önemli sonuçlar doğurabilecek nitelikte.
Özellikle performans değerlendirmelerinde hangi ölçütlerin esas alınacağı, mali göstergelerin ne ölçüde belirleyici olacağı ve sağlık hizmetinin niteliği ile akademik faaliyetlerin nasıl değerlendirileceği önem kazanıyor.
Başhekimlerin görevde kalmalarına ilişkin değerlendirmede merkezi bir komitenin söz sahibi olması, üniversite hastanelerinde yöneticilik görevlerinin yalnızca rektörlüklerin değerlendirmesine bağlı kalmayacağı yeni bir sürecin habercisi.
Asıl Dikkat Çeken Düzenleme: Mali Durumu Bozulan Hastanelere Zorunlu Program
Cumhurbaşkanı Kararı'nın üzerinde durulması gereken bir diğer bölümü ise üniversite hastanelerinin mali yapısına ilişkin hükümler.
Komite, üniversite hastanelerinin mali durumlarını ve döner sermaye işletmelerinin gelir-gider tablolarını izleyecek.
Mali sürdürülebilirlik açısından olumsuzluk tespit edilen hastaneler için zorunlu mali iyileştirme programlarıhazırlanacak. Söz konusu programlar uygulanmak üzere rektörlüklere bildirilecek ve uygulama süreçleri komite tarafından denetlenecek.
Buradaki en önemli ayrıntı ise mali iyileştirme programlarının isteğe bağlı değil, zorunlu olarak düzenlenmiş olması.
Bu hüküm, mali açıdan sorun yaşayan üniversite hastanelerinin gelir ve gider politikalarının merkezi bir denetim altında yeniden şekillendirilebileceğini gösteriyor.
Ancak düzenleme beraberinde bazı kritik soruları da getiriyor:
Mali iyileştirme programları kapsamında hangi harcamalar öncelikli olarak değerlendirilecek? Hastanelerin personel giderleri, döner sermaye ödemeleri ve yatırım planlamaları bu süreçten nasıl etkilenecek?
Kararda bu programların çalışanların mali hakları üzerinde doğrudan bir kesinti yaratacağına ilişkin açık bir hüküm bulunmuyor. Bununla birlikte döner sermaye gelir ve giderlerinin merkezi düzeyde izlenecek olması, üniversite hastanelerinde görev yapan sağlık çalışanları açısından da yakından takip edilmesi gereken bir gelişme.
Üniversite Hastaneleri Altı Ayda Bir Raporlanacak
Yeni düzenlemeyle üniversite hastanelerinin faaliyetleri düzenli raporlamaya tabi tutulacak.
Komite tarafından altı aylık izleme raporları ile yıllık ilerleme raporları hazırlanacak.
Yıllık raporlar, takip eden yılın nisan ayı sonuna kadar Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreterliğine sunulacak.
Mali durumu olumsuz olan hastaneler için hazırlanan zorunlu iyileştirme programlarının ne ölçüde uygulandığı da bu raporlarda ayrıca belirtilecek.
Böylece üniversite hastanelerinin yalnızca mevcut mali durumları değil, mali iyileştirme kapsamında attıkları adımlar da merkezi düzeyde takip edilecek.
Koordinasyon mu, Üniversite Hastanelerinde Merkezi Yönetimin Güçlendirilmesi mi?
Yeni komitenin kuruluş amacı; sağlık hizmetlerinin kalitesini artırmak, üniversite hastanelerinin mali sürdürülebilirliğini sağlamak ve kurumlar arasındaki koordinasyonu geliştirmek olarak açıklanıyor.
Ancak düzenlemenin içeriği, komitenin yalnızca kurumlar arasında bilgi paylaşımı sağlayan bir yapı olmayacağını gösteriyor.
Başhekim adaylarının değerlendirilmesi, mevcut yöneticilerin performanslarının izlenmesi, döner sermaye gelir ve giderlerinin takip edilmesi ve zorunlu mali iyileştirme programlarının denetlenmesi gibi görevler, üniversite hastanelerinin yönetim süreçlerinde merkezi idarenin etkisini artırabilecek nitelikte.
Üstelik bu mekanizma yalnızca devlet üniversitelerini değil, vakıf üniversitelerine bağlı hastaneleri de kapsıyor.
Üniversite hastanelerinin yıllardır tartışılan mali sorunları karşısında merkezi bir denetim mekanizmasının oluşturulması, sorunun artık yalnızca hastane yönetimlerinin kendi imkânlarıyla çözmesine bırakılmayacağının işareti olarak değerlendirilebilir.
Bununla birlikte asıl belirleyici olan, komitenin kendisine verilen yetkileri nasıl kullanacağı ve mali iyileştirme hedefleri ile üniversitelerin akademik ve idari özerkliği arasında nasıl bir denge kurulacağı olacak.
Şimdi gözler, yeni komitenin başhekimlere yönelik ilk performans değerlendirmelerinde ve mali sıkıntı yaşayan üniversite hastaneleri için hazırlayacağı zorunlu iyileştirme programlarında.
Zira düzenleme, üniversite hastanelerine yönelik sıradan bir koordinasyon adımından çok daha kapsamlı bir idari dönüşümün başlangıcı olabilecek hükümler içeriyor.
