Araştırmaya göre hemşirelerin yüzde 67’si kendisini yoksul olarak tanımlıyor. Bu tablo, bireysel bir algının değil, sistematik bir sorunlar zincirinin göstergesi olarak değerlendiriliyor.
Teşvik Var Ama Yeterli Değil
Araştırma sonuçları, teşvik ödemelerine yönelik memnuniyetsizliğin son derece yaygın olduğunu ortaya koyuyor. Hemşirelerin
-
yüzde 94’ü teşvik ödemelerini yetersiz bulduğunu,
-
yüzde 93,3’ü ise teşviklerin adil dağıtılmadığını ifade ediyor.
Yoğun mesai, gece nöbetleri ve ağır sorumluluklara rağmen, emek karşılığında adaletli bir ücretlendirme yapılmadığı görüşü öne çıkıyor.
“Emeğimin Karşılığını Almıyorum”
Hemşirelerin yüzde 95,9’u, aldığı ücretin eğitimine, bilgi birikimine ve üstlendiği sorumluluğa karşılık gelmediğini belirtiyor. Neredeyse her 10 hemşireden 9’u, emeğinin maddi olarak karşılıksız kaldığını düşünüyor.
Motivasyon Neden Düşüyor?
Ortaya çıkan bu tabloya rağmen sistemin “motivasyon neden düşüyor?” sorusunu sorması eleştiri konusu oluyor. Ekonomik baskı altındaki, yoğun tempoda çalışan bir hemşirenin mesleki motivasyonunu korumasının her geçen gün daha da zorlaştığı vurgulanıyor.
Geçim Sıkıntısı ve Gelecek Kaygısı
Araştırmaya göre hemşirelerin
-
yüzde 80,9’u gelecek kaygısı yaşıyor,
-
yüzde 93,3’ü ise alım gücünün ciddi şekilde azaldığını ifade ediyor.
Gece gündüz görev yapan, bayramda, tatilde ve afetlerde sahada olan hemşirelerin geçim sıkıntısı yaşaması, yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda sosyal bir sorun olarak değerlendiriliyor.
İnsanî ve Sürdürülebilir Değil
Kendi çocuğu hasta olduğunda izin almakta zorlanan, ailesine yeterince zaman ayıramayan hemşirelerden; güler yüz, yüksek performans ve sınırsız fedakârlık beklenmesi eleştiriliyor. Uzmanlar, bu koşulların ne adil, ne insanî ne de sürdürülebilir olduğuna dikkat çekiyor.
Bir Serzeniş Değil, Bir Uyarı
Ortaya konan veriler, bireysel şikâyetlerin ötesinde bir tabloya işaret ediyor. Hemşirelerin yaşadığı ekonomik ve mesleki sorunların, sağlık sisteminin geleceği açısından ciddi bir alarm niteliği taşıdığı vurgulanıyor.
