GES projesinin finansmanına ilişkin iddialar dikkat çekti

Gaziantep Üniversitesi bünyesinde hayata geçirilen Güneş Enerji Santrali (GES) projesinin hangi kaynaklarla finanse edildiğine yönelik iddialar gündemdeki yerini koruyor. Üniversite çevrelerinde dile getirilen değerlendirmelere göre, projenin finansman sürecinde üniversite hastanesinin döner sermaye gelirlerinin kullanıldığı ileri sürülüyor.

Söz konusu iddialarda, hastanenin sağlık hizmetlerinden elde ettiği gelirlerin, ilgili mevzuat çerçevesi dışında proje bütçesine yönlendirilmiş olabileceği öne çıkarılıyor. Bu durumun, hem mali yönetim hem de kaynak kullanımının hukuki zemini açısından çeşitli soru işaretlerini beraberinde getirdiği ifade ediliyor.

Hastane gelirlerinin kullanım biçimi tartışma konusu oldu

İddiaların merkezinde, üniversite hastanesinin döner sermaye kaynaklarının hangi usulle ve hangi kapsamda kullanıldığı yer alıyor. Hastane bünyesindeki sağlık hizmetlerinden elde edilen gelirlerin, sağlık hizmetlerinin sürdürülmesi ve hastane ihtiyaçlarının karşılanması dışında farklı bir projeye aktarılıp aktarılmadığına ilişkin iddialar kamuoyunda geniş yankı buldu.

Bu çerçevede, finansman modelinin şeffaf biçimde ortaya konulması gerektiği yönünde değerlendirmeler yapılıyor. Özellikle kamu kaynağı niteliği taşıyan gelirlerin kullanım usulüne ilişkin belirsizliklerin giderilmesi için yetkili mercilerden açıklama bekleniyor.

Medikal firmalar cephesinde ödeme krizi iddiası

Üniversite hastanesine tıbbi malzeme ve çeşitli hizmetler sunan medikal firmalarla ilgili ödeme süreçlerine dair iddialar da dikkat çekiyor. İleri sürülen bilgilere göre, yaklaşık 6 aydır devam eden tahsilat sıkıntısı nedeniyle bazı firmaların ciddi mağduriyet yaşadığı öne sürülüyor.

Tedarikçi firmalar cephesinde konuşulan iddialara göre, geciken ödemeler nedeniyle alacak tahsilatı konusunda hukuki süreçler devreye girmiş durumda. Bazı firmaların, tahsil edilemeyen alacakları için icra yoluna başvurduğu iddiası da kamuoyuna yansıyan başlıklar arasında yer aldı.

Mali tabloya ilişkin soru işaretleri büyüyor

Hem GES projesinin finansman şekline yönelik iddialar hem de tedarikçilere ödeme yapılmadığı yönündeki değerlendirmeler, üniversite hastanesinin mali yapısına ilişkin tartışmaları derinleştirdi. Kamuoyunda, hastanenin mevcut mali durumu, nakit akışı ve yükümlülüklerinin hangi seviyede olduğuna ilişkin sorular giderek artıyor.

Özellikle sağlık hizmetlerinin sürdürülebilirliği açısından tıbbi malzeme temini ve hizmet alım süreçlerinin aksamaması gerektiği hatırlatılırken, ödeme takvimindeki gecikmelerin sahadaki hizmet kalitesine etkisinin olup olmadığı da merak ediliyor.

Gözler resmi açıklamaya çevrildi

Gaziantep kamuoyu, ortaya atılan iddiaların netlik kazanması için üniversite yönetiminden ve ilgili kurumlardan kapsamlı bir bilgilendirme bekliyor. Projenin mali yapısının, finansman kaynaklarının ve hastaneye ilişkin ödeme süreçlerinin şeffaf biçimde açıklanması yönündeki beklenti her geçen gün artıyor.

Kamuoyunda dillendirilen iddiaların doğruluğuna ilişkin resmi bir açıklama yapılmaması, tartışmaların büyümesine neden olurken, gözler şimdi yetkili mercilerden gelecek açıklamalara çevrilmiş durumda.

Hekimlik dışı görevler tepki çekiyor

Önergede yer alan bilgilere göre asistan hekimler yalnızca hasta muayenesi ve tedavi süreçlerinde değil, sekreterya işlemleri, hasta taşıma ve yatak ayarlama gibi hekimlik mesleği dışında kalan işlerde de görevlendiriliyor. Bu durumun hem uzmanlık eğitimini sekteye uğrattığı hem de sunulan sağlık hizmetinin niteliğini olumsuz etkilediği ifade edildi.

Fiziki yetersizlik ve malzeme eksikliği iddiası

Hastanedeki sorunların yalnızca iş yüküyle sınırlı olmadığı belirtilirken, fiziki koşulların yetersizliği ve tıbbi malzeme eksiklikleri de gündeme taşındı. Bunun yanında nöbet sonrası izin haklarının düzenli şekilde kullandırılmadığı yönündeki iddialar da dikkat çekti.

Bazı branşlarda istifalar artıyor

Önergede, özellikle bazı bölümlerde istifaların arttığı ve eğitim rotasyonlarının aksadığına dair tespitlere de yer verildi. Bu durumun, genç hekimlerin mesleki geleceği kadar sağlık sisteminin sürdürülebilirliği açısından da kaygı yarattığı değerlendiriliyor.

Bakanlığa kritik sorular yöneltildi

Mustafa Bilici, Sağlık Bakanı Kemal Memişoğlu’ndan şu sorulara yanıt istedi: Uzun mesai ve belirsiz nöbet uygulamalarının nedeni nedir? Asistan hekimlerin eğitim süreçlerinde yetersizlik olduğu iddiaları doğru mu? Altyapı ve malzeme eksikliği için hangi adımlar atılacak? Nöbet sonrası izin hakları neden kullandırılmıyor? Yaşanan sorunlar, Türkiye genelindeki uzmanlık eğitimi sisteminin bir parçası mı?

Sorun yalnızca bir hastaneyle sınırlı olmayabilir

Meclis’e taşınan bu tablo, genç hekimlerin çalışma yaşamında karşı karşıya kaldığı baskıyı bir kez daha gözler önüne serdi. Dile getirilen sorunların yalnızca tek bir kurumla sınırlı kalmadığı, uzmanlık eğitimi sisteminin genel yapısıyla birlikte ele alınması gerektiği değerlendirmesi yapılıyor.

İkiden fazla özel hastanede çalışma sınırı korundu

Karara göre, kamuda görev yapan doktorların mesai saatleri dışında ikiden fazla özel hastanede çalışmasını engelleyen düzenleme hukuka uygun bulundu. Böylece söz konusu sınırlama yürürlükte kalmaya devam edecek.

Başka ilde çalışma yasağına yargı engeli

Danıştay, kamu doktorlarının yalnızca görev yaptıkları il sınırları içinde özel hastanelerde çalışabileceğine ilişkin düzenlemeyi ise hukuka aykırı buldu. Bu nedenle, başka illerde özel hastanelerde görev alınmasını yasaklayan hükmün yürütmesi durduruldu.

Karar, çalışma hakkı açısından dikkat çekti

Yüksek mahkemenin bu değerlendirmesi, kamu hekimlerinin mesai dışındaki çalışma alanlarına getirilen coğrafi sınırlamanın yargı denetiminden geçemediğini ortaya koydu. Karar, doktorların çalışma hakkı ve idarenin düzenleme yetkisinin sınırları açısından dikkat çekici bulundu.

Yönetmelikle ilgili süreç sürüyor

Özel Hastaneler Yönetmeliği’ne yönelik açılan davalarda verilen bu kararlar, sağlık alanındaki mevzuat tartışmalarını da yeniden gündeme taşıdı.

Aynı ilde çalışabileceği özel sağlık kuruluşuna getirilen sınırlama uygundur

Dava konusu düzenleme ile tabip / uzman tabip ve dış tabibin kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşu dışında planlama kapsamındaki bir özel sağlık kuruluşunda daha kadro dışı geçici çalışabilmesine, dolayısıyla iki özel sağlık kuruluşunda çalışmasına (Bakanlığın istihdam planlamaları gereğince ve 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesine uygun olmak kaydıyla) imkan sağlandığı, dava konusu değişiklik ile planlama kapsamındaki kısıtlı tabip insan gücünün kaliteli ve verimli kullanılabilmesinin, hastaların sağlık hizmetine yeterli ve nitelikli düzeyde erişebilmesinin amaçlandığı ve değişikliğin 1219 sayılı Kanun'da yer alan hekimlerin birden fazla yerde çalışabilmesinde Bakanlığın istihdam planlamalarının esas alınacağı yönündeki kurala uygun olduğu anlaşılmakla anılan düzenlemede kamu yararı ve hizmet gerekleri ile hukuka aykırılık görülmemiştir.

Ayrıca, dava konusu düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarihten sonra, 21/07/2025 tarih ve 7557 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesinde yapılan değişiklik ile anılan cümlede yer alan "birden fazla" ibaresinin "en fazla iki" şeklinde değiştirildiği, böylece kanun koyucu tarafından tabip / uzman tabip ve dış tabiplerinin birden fazla yerde çalışmasının en fazla iki sağlık kurum ve kuruluşu ile sınırlandırıldığı görülmektedir.

Başka ilde çalışma yasağı ise sağlık hakkına erişimi engellemektedir

Dava konusu düzenleme ile tabip, uzman tabip ve diş tabiplerinin, kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşu dışında bir özel sağlık kuruluşunda kadro dışı geçici çalışabilmesinin tabibin kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşunun bulunduğu il ile sınırlandırıldığı, bir başka ifade ile, hekimin kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşunun bulunduğu il haricindeki başka bir ilde bulunan sağlık kuruluşunda kadro dışı geçici çalışmasına olanak tanınmadığı görülmektedir.

Davalı idare tarafından, dava konusu düzenleme öncesinde uygulamada hekimlerin kadrolarının bulunduğu il dışındaki yerlerde çalışmaları ve kadrolu çalıştığı sağlık kuruluşunda fiilen bulunma sürelerinin kısalığı nedeniyle hastaların hekime erişiminde ciddi sıkıntılar yaşandığı, dava konusu düzenleme ile bu durumun önüne geçilmesinin amaçlandığı belirtilmiş, ancak uygulamada yaşanan aksaklıklara ilişkin somut bir bilgi belge de dosyaya sunulmamıştır.

Günümüz şehir yerleşimleri, ulaşım imkanları, bazı yerleşim yerlerinin bağlı bulundukları ilden ziyade komşu ile yakın olması, tıbbi teknolojideki gelişmeler dolayısıyla sağlık hizmetinin mekandan ve coğrafyadan bağımsız olarak sunulabilmesi (robotik cerrahi gibi) vb. hususlar düşünüldüğünde hekimlerin hizmet sundukları hastaların yalnızca bulunduğu il ile sınırlı olmadığı, hekimlerin çalıştığı il dışındaki illerde yaşayan hastalarının da bulunduğu, bu hastalar açısından acil tıbbi müdahale gerektiren durumların yaşanabileceği, dolayısıyla hekimin kadrolu çalıştığı il dışında yaşayan hastaların hekimin bulunduğu ile gelmelerinden ziyade hekimlerin söz konusu hastaların bulunduğu ilde hizmet vermesinin, hastanın hekime erişimini ve sağlık hizmetinin sunumunu kolaylaştıracağında, bunun da hizmetin gerekleri ve kamu yararına uygun olacağında şüphe bulunmamaktadır.

Bu durumda, hekimin birden fazla yerde çalışmasını kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşunun bulunduğu il ile sınırlayan, bu il haricindeki başka bir ilde bulunan özel sağlık kuruluşunda kadro dışı geçici olarak çalışmasına olanak tanımayan düzenlemenin, sağlık hizmetinin etkin ve verimli şekilde sunulabilmesini engellediği ve hastaların hekime erişiminin kısıtlanması sonucunu doğurduğu, buna göre idareye tanınan takdir yetkisinin hukuka uygun kullanılmadığı sonucuna varılmıştır.

T.C.

D A N I Ş T A Y

ONUNCU DAİRE

Esas No : 2025/817

İSTEMİN_KONUSU: 30/01/2025 tarih ve 32798 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 15. maddesinin 2. fıkrasının, 16. maddesinin 2. ve 3. fıkralarının, 21. maddesinin 5. fıkrasının, 33. maddesinin, 42. maddesinin, 43. maddesinin 1. fıkrasının (e), (l) ve (ö) bentlerinin iptaline ve yürütmesinin durdurulmasına karar verilmesi istenilmektedir.

DAVACININ İDDİALARI: Davacı tarafından, Yönetmeliğin 15. maddesinin 2.

fıkrası yönünden, söz konusu düzenlemeyle özel hastanelerde çalışan hekimlerin 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi kapsamında çalışmalarının zorunlu kılındığı, ancak Yönetmeliğin 3. maddesinde dayanak mevzuat hükümleri arasında 5510 sayılı Kanun'un yer almadığı gibi Sağlık Bakanlığının sosyal güvenlik ve sigorta konularında düzenleme yapma yetkisinin bulunmadığı, öte yandan, iptali istenen düzenlemenin 5510 sayılı Kanun'un ek 10. maddesine ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 66. maddesine aykırı olduğu, her iki Kanunda da açıkça hekimlere bir seçimlik hak tanındığı, 4/a veya 4/b statüsüyle özel hastanelerde çalışabileceklerinin düzenlendiği, ancak düzenlemeyle Kanun'un vermiş olduğu bir seçimlik hakkın ortadan kaldırıldığı; 16. maddesinin 2. fıkrası yönünden, mevzuat gereği hekimlerin özel hastanelerde çalışabilmesi için ilgili branşa ait kadroların hastanede mevcut olması şartının olduğu, kadrolu çalışma esas olup ilgili branşta boş kadrosu bulunmayan özel hastanelerin hekimi çalıştıramadığı, mülga Özel Hastaneler Yönetmeliği'nde Bakanlık tarafından planlama çerçevesinde özel hastanelere kadro dağıtımı yapılacağı düzenlemesine yer verildiği, ancak Bakanlığın söz konusu düzenlemenin yayım tarihi olan 2010 yılından bu yana hiçbir şekilde kadro dağıtımı yapmadığı, bu nedenle birçok hekimin kamu hastanelerine adeta zorla geçirildiği, özel hastanelerde hekimlerin çalışmasının "kadro yokluğu" nedeniyle engellendiği, Bakanlığın, mevzuat gereği yapması gerektiği halde kadro dağıtımı yapmadığı için özel hastaneler arasında kadroların devrinin çok yaygın hale geldiği, nitelikli bir kadronun bedelinin 200.000 USD gibi rakamlara dahi ulaştığı, dava konusu Yönetmelik yayımlanana kadar süregelen bu uygulama sonucunda kadroların bir mülkiyet haline geldiği, halihazırda kadrolara sahip olmak adına yüksek bedel ödeyen birçok özel hastane bulunduğu, ancak dava konusu kuralda, 2 yıl boyunca kullanılmayan kadroların iptal edileceğine dair düzenleme getirildiği, bu hususun mülkiyet hakkının ihlali niteliğinde olduğu, Bakanlıkça, kadroların 2 yıllık süre sonunda iptalinden sonra talep ve ihtiyaç halinde yeniden bu maddeye göre ihdas edebileceği savunması yapılabilecek olsa dahi bu savunmanın gerçekçi, tutarlı ve öngörülebilir bir durum oluşturmayacağı, Bakanlığın "planlama" dan kastının, özel hastanelerin var olan kadrolarının da hukuka aykırı biçimde ellerinden alınması olduğu, diğer taraftan, iptali istenen fıkranın 2. cümlesinde iki yıllık süre hesabında 6 aydan kısa sürelerin dikkate alınmayacağının belirtildiği, Anayasa gereği hiç kimsenin çalışmaya zorlanamayacağı, 6 aydan kısa süreli hekim çalıştırmanın bir kabahat gibi algılanıp müeyyide olarak kadronun iptal edilmesinin hiçbir hukuki yönünün bulunmadığı, kaldı ki yukarıda izah edildiği üzere işten ayrılmak isteyen bir hekimin zorla 6 aydan uzun süre çalıştırılmasının da mümkün olmadığı; 16. maddesinin 3. fıkrası yönünden, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San'atların Tarzı İcrasına Dair Kanun'un 12. maddesinin hekimlerin birden fazla sağlık kuruluşunda çalışmasına izin verdiği, ancak iptali istenen düzenlemeyle hekimlerin çalıştıkları sağlık kuruluşu dışında sadece bir özel sağlık kuruluşunda daha çalışmasına izin verildiği, Kanun'da yer almayan kısıtlamanın Yönetmelik hükmü ile getirilmesinin hukuka aykırı olduğu, hekimlerin birden fazla sağlık kuruluşunda çalışmalarının bir ihtiyaçtan doğduğu ve kamu sağlığını yakından ilgilendirdiği, ayrıca mülga Yönetmelikte hekimin çalıştığı özel sağlık kuruluşu dışında başka bir ildeki sağlık kuruluşu dışında da çalışabileceği şeklinde düzenlendiği, bir hekimin bir başka ilde de faaliyet göstermesinin kamu sağlığı açısından faydalı olacağı, yine 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesine de uygun olacağı; 21. maddesinin 5. fıkrası yönünden, Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) mevzuatında yer alan ve hastalardan ilave fark ücreti alınmayacak işlemlerden birisinin de acil hizmeti olduğu, Bakanlığın kendi mevzuat hükümleri ve yasalar izin verdiği sürece acil servis hizmetlerinden ücret alınmayacağını kendi mevzuatında düzenleyebileceği, SGK mevzuatına müdahale ederek, kendisine ait olmayan bir mevzuatı kullanarak özel hastanelere müeyyide uygulayamayacağı, Bakanlığın görevinin SGK mevzuatına uygunluğu denetlemek ve müeyyide uygulamak olmadığı, düzenlemenin yetki gaspı içerdiği, ayrıca dava konusu düzenlemedeki "acil sağlık hizmetlerini düzenleyen ilgili diğer mevzuat" hükümleri ibaresinden kastedilenin açık olmadığı; 33. maddesi yönünden, yatan hastalar için gündelik yatak ücreti tarifesinin bulunduğu, bu ücretin içerisinde yatak, yemek, bakım, hemşirelik hizmetlerinin olduğu, ancak ameliyatların ve tahlillerin bu ücrete dahil olmadığı, ayrıca ücretlendirileceğinin Kanun'da açıkça yer aldığı, ancak mevzuatta şüpheye yer vermeyecek biçimde açık ifadeler yer almadığından idarece bir çok özel hastaneye güncel biçimde haksız ve ağır cezalar uygulandığı, Bakanlığın SGK mevzuatını denetleme yetkisinin olmadığı, maddede yer alan boşluk, belirsizlik ve yanlış yorumlanmaya müsaitlik sebebiyle söz konusu maddenin iptali gerektiği; 42. maddesinin 1. fıkrası yönünden, Bakanlıkça belirlenmiş tıbbi endikasyon ve uygulamalara uygunluktan bahsedildiği ancak Bakanlık tarafından bu hususta yayımlanmış hiçbir kılavuz ve tebliğin bulunmadığı, mevcut durumda hekimlerin neye göre endikasyon, teşhis ve tedavi yürüteceklerinin tamamen belirsiz olduğu, özel hastaneler ve hekimlerin bu fıkra ile kendilerine bildirilmeyen kurallar baz alınarak idari müeyyidelere maruz kalacakları, öte yandan, fıkranın ilk cümlesinde "gerektiğinde" denetim yapılacağı ibaresine yer verildiği, bu

ibareyle Bakanlığın keyfi uygulamalarının önünün açılmış olacağı, zira denetimlerinin rutin yahut bir olay/vaka üzerine gerçekleştirildiği, gerektiğinde ibaresinin hukuk güvenliği bakımından sakıncalı olduğu, tıp biliminde fahiş bir hata mevcut olmadığı sürece tek doğru yaklaşımın olmadığı, hal böyleyken yapılan endikasyon denetimlerinin de sakıncalı hale geleceği, zira ihmal ve kusur bulunmadığı halde doktrinsel olarak farklı yaklaşımlar getiren hekimlerin bu fıkra uyarınca sorumlu tutulabilecekleri; 42. maddesinin 2. fıkrası yönünden, tıbbi endikasyon denetimi olgusunun hekimin özgür biçimde mesleğini ifa etmesine engel olacak nitelikte olduğu; 42. maddesinin 3. fıkrası yönünden, fıkrada yer verilen "tercihen" ibaresinin çok muğlak olduğu ve belirlilik ilkesine aykırı bir ifade olduğu, komisyon teşkilinin ne şekilde olacağının açıkça ortaya konulması gerektiği, düzenlemenin Anayasa'ya aykırı olduğu, öte yandan, tıbbi endikasyon denetimi olgusunun hekimin özgür biçimde mesleğini ifa etmesine engel olacak nitelikte olduğu; 42. maddesinin 4. fıkrası yönünden, "İlgili mevzuatında bu amaçla yetkilendirilmiş komisyon bulunması halinde" ibaresinin muğlak ve belirsiz olduğu, ilgili mevzuattan neyin kastedildiğinin anlaşılamadığı, yine, "Gerekli hallerde birden fazla komisyon oluşturulabilir." cümlesinin de muğlak ve belirsiz olduğu, gerekli hallerin neler olacağı hususunda Bakanlığın keyfi olarak karar vereceği bir düzenlemenin Anayasa'nın temel ilkelerine aykırılık teşkil edeceği; 42. maddesinin 5. fıkrası yönünden, tıbbi endikasyon denetimi olgusunun hekimin özgür biçimde mesleğini ifa etmesine engel olacak nitelikte olduğu; 42. maddesinin 6. fıkrası yönünden, hastaların tedavisinin olumsuz etkilendiği ifadesinin yoruma açık ve çok geniş bir ifade olduğu, Bakanlıkça bu yönde kanaat oluşması halinde hastanenin iligli bölümünde veya tamamında faaliyetin durdurulacağı, bu müeyyide Bakanlık tarafından verilecekse faaliyet durdurma görevinin Valiliklere verilmesinin hukuk mantığı ve kamu yararıyla bağdaşmadığı, düzenlemenin bu haliyle uygulamada karışıklıklara sebebiyet vereceği, nitekim böyle bir faaliyet durdurma kararına karşı kanun yollarına başvuracak özel hastanelerin davayı Bakanlığa mı yoksa Valiliğe mi yönelteceği, yetkili mahkemenin hangisi olacağı gibi bir çok soruna ve karışıklığa sebeb olacağı, kaldı ki kararı veren Bakanlık ise Valilik olurunun aranamayacağı; 42. maddesinin 7. fıkrası yönünden, "komisyonca uygun görülen sürede kontrol denetimi yapılır." ifadesinin de keyfi uygulamaların önünü açtığı, komisyon tarafından uygun görülen sürenin ne olacağı, bu kararı neye göre vereceğinin belirsiz olduğu; 43. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi yönünden, kuralın, "fazla yatak ücreti alamazlar" şeklinde düzenlenmesi gerekirken, fazla ücret alamazlar şeklinde düzenlendiği, bendin bu halinin lafzından özel hastanelerin yatan hastadan yatak ücreti dışında hiçbir ameliyat ücreti, muayene, tahlil ve tetkik ücreti alamayacağının anlaşıldığı; 43. maddesinin 1. fıkrasının (l) bendi yönünden, 5510 sayılı Kanun'un hekimlere verdiği 4/a veya 4/b statüsündeki çalışmalarıyla ilgili seçimlik haklarının yönetmelik yoluyla engellenemeyeceği, özel hastanelerin hekimlerle, hizmet alım sözleşmesi akdetmelerinin engellenmesinin normlar hiyerarşi göz önünde bulundurulduğunda mümkün olmadığı; 43. maddesinin 1. fıkrasının (ö) bendi yönünden, Bakanlığın SGK mevzuatını denetleme yetkisinin olmadığı, ancak iptali istenen bentte yer alan "ilgili mevzuatı gereği ilave ücret alınmayacak sağlık hizmetleri" ibaresi ile SGK mevzuatında yer alan ilave ücret alınamayacak sağlık hizmetlerinin kastedildiğinin açık olduğu, SGK mevzuatına göre kardiyovasküler cerrahi, yoğun bakım, yeni doğan yoğun bakım, erişkin yoğun bakım gibi bölümlerde ilave ücret alınmasının yasaklandığı, ancak bu yasağın SGK ile sözleşmesi olan hastaneler için geçerli olduğu, Bakanlığın bu sözleşmeye taraf da olmadığı, her koşul ve şartta kamu yararının üstün tutulamayacağı, kamu yararının üstün tutulmasının temel şartının ölçülülük ilkesi olduğu ileri sürülmektedir.

DAVALININ_SAVUNMASI: Davalı tarafından, Yönetmeliğin 15. maddesinin 2. fıkrası yönünden, kısıtlı insan gücünün kamu ve özel sektörün kendi içinde dengeli dağılımının sağlanmasının sağlığa ulaşımı kolaylaştıran faktörlerden olduğu, özel hastaneler bakımından planlama çalışmalarının, bu sağlık kuruluşlarının ruhsatlarına kayıtlı olan kadrolar üzerinden yapıldığı, davaya konu hüküm ile de özel hastane ile hekim arasında işçi-işveren ilişkisinin kurulması ile hekimin sorumluluğu söz konusu olan durumlarda özel hastanenin de sorumluluğunun sağlandığı ve hekimlerin ekonomik ve mesleki açıdan korunması ve herkesin bir insan hakkı olarak nitelikli sağlık hizmetine güven içinde erişebilmesinin hedeflendiği, dava konusu hüküm ile 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrasına paralel olacak şekilde düzenleme yapıldığı, bu sebeple üst hukuk normuna, kamu yararı ve hizmet gereklerine uygun olan hükmün iptali isteminin reddine karar verilmesi gerektiği; 16. maddesinin 2. fıkrası yönünden, özel hastaneler bakımından planlama çalışmalarının, sağlık kuruluşlarının ruhsatlarına kayıtlı olan kadrolar üzerinden yapıldığı, davaya konu hüküm ile de özel hastanenin kadro kapasitesinde bulunan ve fakat uzun süreli aktif olarak hizmet verilmeyen/verilemeyen kadroların ihtiyaç bulunan sağlık kuruluşları için planlanabilmesini sağlamanın amaçlandığı, kadro planlamalarının sağlık hizmetinin yurt sathında etkin ve verimli bir şekilde sunulmasının temin edilmesi amacıyla yapıldığı, düzenleme öncesinde verilen kadroların boş bırakılmakta ve hatta farklı usul ve yöntemlerle bu kadroların ticari çıkar sağlamak amacıyla kullanılmakta olduğu, bu durumun planlamanın amacına ulaşmasına mani olduğu, düzenleme ile özel hastanelere tahsis edildikten sonra boş bırakılan, başka bir ifade ile hekim çalıştırılmayan bu kadroların ticarete konu edilmesinin önlenmesi ve planlamanın amacına ulaşmasının temini ve ihtiyaç olan yerlerde ve ihtiyaç olan branşlarda "herkesin" bir insan hakkı olarak nitelikli sağlık hizmetine güven içinde erişebilmesinin hedeflendiği, planlama hükümleri ve hizmet gereklerine uygun olan ve atıl kapasiteyi önlemeye yönelik hükmün iptali isteminin reddine karar verilmesi gerektiği; 16. maddesinin 3. fıkrası yönünden, 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesinin uygulanmasına ilişkin esasların Bakanlıkça belirleneceği ifade edilmek suretiyle, tabiplerin "her bir bent kapsamına giren" kuruluşlarda "ne şekilde çalışacağı" konusunda Bakanlığa açık düzenleme yetkisi ve görevi verildiği, Kanun'un verdiği "en fazla iki sağlık kurum ve kuruluşunda çalışma" hakkının, tamamen istedikleri yerlerde ve istedikleri çalışma usulünü tercih ederek kullanabileceklerini istisnasız kabul etmenin hukuk Devleti ilkesine, idarenin yürüttüğü hizmetler bakımından kaynağını Anayasa ve kanunlardan alan düzenleme yapma yetkisine, kamu hizmetinin mahiyet ve niteliğine, eşitlik ilkesine, belirlilik ilkesine, Anayasa'nın 56. maddesine, sağlık hizmetleri ile ilgili temel ilkeler ve esaslar getiren 3359 sayılı Kanun'a, uygun düşmeyeceği, yine Kanun'un 12. maddesinin 2. ve 3. fıkralarında, tabiplerin "çalışma şekli"ne dair bir düzenleme getirilmediği, dolayısıyla, çalışma şekillerinin tam zamanlı (kadrolu çalışma şekli tam zamanlıyı da kapsamaktadır) veya kısmi zamanlı (kadro dışı geçici çalışma şekli de esasen kısmi zamanlıdır) mı olacağının ve kaç yerde çalışılabileceğinin Yönetmelik ile belirlenmesinin, sağlık hizmetlerinin kaliteli, ulaşılabilir ve süreklilik arz eden niteliği gereği Kanun'a aykırılığından bahsedilemeyeceği, öte yandan tabiplerin, özel sağlık kuruluşlarında dilediği şekilde ve kadro dışı geçici olarak çalışmasının önüne geçilmesinin, ülke genelinde sağlık insan kaynağının hizmette etkinlik, verimlilik ve süreklilik sağlayacak şekilde planlanması açısından bir gereklilik arz ettiği, aksi bir durumun Danıştay Onuncu Dairesi'nin 09/11/2010 tarihli ve E.2008/8137, K.2010/8938 sayılı kararıyla hukuka uygun bulunan "planlama"yı etkisiz kılacağı, dava konusu düzenlemeyle, 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesinin maksadına uygun olarak hangi tabibin nerede, hangi zaman diliminde çalıştığı, hangi işlemi yaptığı, kayıt altına alınıp alınmadığı, başka tabibin adına işlem yapılıp yapılmadığı, dolayısıyla da kimin sorumluluğu altında işlem yapıldığının denetlenebilir olmasının amaçlandığı, 1500'ün üzerinde hekimin kadrolu çalıştığı ilden başka bir ilde kadro dışı çalıştığı, bunun da planlamayı işlevsizleştirdiği ve kadrolu bulunulan ildeki vatandaşların sağlık hizmetine erişimlerini engellediği değerlendirilerek mesleğin aynı il içerisinde kadrolu ve kadro dışı çalışma şeklinde sağlık kuruşunda icra edilebileceğine ilişkin hüküm getirildiği; 21. maddesinin 5. fıkrası yönünden, acil sağlık hizmetlerinin yurt sathında eşit, ulaşılabilir, kaliteli, süratli ve verimli olarak yürütülmesini sağlamak maksadıyla, sağlık hizmeti sunan ve sağlık hizmeti ile ilgili olan bütün kurum ve kuruluşların uymakla mükellef oldukları esaslar ile bu kuruluşlar arasında koordinasyon temin edilmesine ve Bakanlık tarafından yürütülecek olan acil sağlık hizmetlerinin sevk ve idaresine dair usul ve esasları belirlemek amacıyla Acil Sağlık Hizmetleri Yönetmeliğinin hazırlandığı, söz konusu Yönetmeliğin 15. maddesinde yataklı tedavi kuruluşları bünyesinde yer alan acil servislere ilişkin düzenlemelere yer verildiği, ayrıca, yataklı sağlık tesislerinde acil servislerin, çağın gerekleri ile günümüz ihtiyaç ve beklentilerine uygun olarak geliştirilmesi, personel ve hizmet kıstasları ile fiziki şartların, tıbbi teknoloji ve donanımın asgari standartlarının belirlenmesi, hastane öncesi acil sağlık hizmetleriyle etkin olarak koordinasyonun sağlanması, yataklı sağlık tesisinin statüsüne, hizmet verilen bölgenin ihtiyaç ve şartlarına göre seviyelendirilmesi, triyaj işlemleri, tedavi süreçleri ile konsültasyon, yatış, sevk ve nöbet hizmetlerine ilişkin usul ve esasları belirlemek amacıyla Yataklı Sağlık Tesislerinde Acil Servis Hizmetlerinin Uygulama Usul ve Esasları Hakkında Tebliğ'in yayımlandığı, söz konusu Tebliğin 2. maddesinde, ağız ve diş sağlığı hastaneleri ve merkezleri hariç olmak üzere kamu, özel ve üniversitelere ait tüm yataklı sağlık tesisleri ile buralarda görev yapan personeli kapsayacağının, yine özel sağlık tesisleri ile vakıf üniversitelerine ait hastanelerin, mülga Özel Hastaneler Yönetmeliğinin acil ünite ve servislere ilişkin hükümleri saklı kalmak kaydıyla bu Tebliğ hükümlerine tabi olduğunun kurala bağlandığı, dava konusu hüküm ile özel hastanelerin acil sağlık hizmeti sunumunu belirleyen ilgili mevzuat hükümlerine uymak zorunda olduklarının açık ve net olarak düzenlendiği, bu yönüyle dava konusu hükmün üst hukuk normlarına ve ikincil mevzuata uygun olduğu; 33. maddesi yönünden, 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu'nun Kanun'un 3. maddesinin 1. fıkrasının ( c ) bendi, 2219 sayılı Hususi Hastaneler Kanunu'nun 28. maddeleri ve 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 355. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendi hükümleri uyarınca özel hastanelerde yatan hastalardan yatak sınıflarına göre gündelik yatak ücreti alınmasına ilişkin usul ve esasları belirleme görev ve yetkisinin Bakanlığa tevdii edildiği, dava konusu Yönetmelik hükmünün de bahsi geçen mevzuat hükümlerine uygun düzenleme içerdiği, hükümde üst hukuk normlarına, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı; 42. maddesi yönünden, sağlık personelinin hastanın durumun gerektirdiği modern tıbbi bilgi ve teknolojilerin gereklerine uygun olarak teşhisinin konulması, tedavisinin yapılması, bakımının sunulmasının sağlanması ve sağlık hizmetleri ile ilgili mevzuata, etik kurallara ve Hasta Hakları Yönetmeliği hükümlerine uygun şekilde davranmak zorunda olduğunun ilgili mevzuatta kurala bağlandığı, ayrıca başta Anayasa olmak üzere 3359 sayılı Kanun, 2219 sayılı Kanun, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ve ilgili diğer Kanunlar ile ikincil düzenleme olan Hasta Hakları Yönetmeliği ve sair mevzuat hükümleri de gözetilerek özel hastanelerde sunulan sağlık hizmetinin Bakanlıkça belirlenmiş tıbbi endikasyonlara veya uygulamalara uygunluğunun tespiti amacıyla gerektiğinde denetim yapılması yolunda davaya konu düzenlemenin yapıldığı, belirtilen amaca ise, denetimin ilgili uzman hekimlerden oluşan komisyon marifetiyle ancak endikasyon denetimi yapılması suretiyle ulaşılacağı açık olduğundan, düzenlemenin üst hukuk normlarına, kamu yararına ve hizmet gereklerine uygun olduğunun görüleceği; 43. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi yönünden, 3359 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi, 2219 sayılı Hususi Hastaneler Kanunu'nun 28. maddesi ve 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 355. maddesinin 1. fıkrasının (ç) bendi hükümleri uyarınca özel hastanelerde yatan hastalardan yatak sınıflarına göre gündelik yatak ücreti alınmasına ilişkin usul ve esasları belirleme görev ve yetkisinin Bakanlığa tevdii edildiği, 2219 sayılı Kanun'un 28. maddesi uyarınca özel hastaneler tarafından, yatak sınıfına bağlı olarak Bakanlıkça uygun görülen gündelik ücretten fazla miktarda ücret alınamayacağının kurala bağlandığı, dava konusu hüküm ile ilgili mevzuat hükümlerine uygun düzenleme yapıldığı, üst hukuk normlarına, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı; 43. maddesinin 1. fıkrasının (l) bendi yönünden, özel sağlık kuruluşlarında verilecek hizmetin standartlarının belirlenmesi konusunda Bakanlığın yetkili olduğu, davaya konu hüküm ile özellikle hastane faaliyet izin belgesinde yer alan uzmanlık dallarındaki klinik hizmetlerin hastane sahipliğince yürütülmesinin hizmetin etkin ve verimli yürütülmesi, aksamaların yaşanmaması, denetimi ve takibi için gerekli bir şart olduğunun değerlendirildiği ve bu hizmetin 3. kişiler eliyle gördürülmesinin yasak olduğunun açıkça kurala bağlandığı, Yönetmeliğin dava konusu 15. maddesinin 2. fıkrasında sağlık personelinin özel hastane kadrosunda sözleşme ile personel çalışma belgesi düzenlenerek çalışabileceğinin kurala bağlandığı, dolayısıyla sağlık kuruluşunda çalışma belgesi düzenlene personelin çalışmasının esas olduğu, Yönetmeliğin hizmet alımına izin verdiği hizmetlerin bu kişiler eliyle sunulmasının istisnai bir durum olduğu, düzenlemede üst hukuk normlarına, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık bulunmadığı, aksi durumun kabulünün Bakanlıktan çalışma izni alınmadan, sadece mesleğin kimler tarafından icra edilebileceğini, başka bir ifadeyle kişi bakımından yetkiyi düzenleyen kurallarla kifayet edilerek resen meslek icrasına başlanmasının kamu sağlığının tehdit edebileceğinin açık olduğu; 43. maddesinin 1. fıkrasının (ö) bendi yönünden, ilave ücret alınmayacak hallerde, sağlık kurum ve kuruluşlarına müracaat eden hastalara en iyi şartlarda, hizmet bütünlüğü içerisinde, süratli, adil, eşit, ulaşılabilir, etkin ve kaliteli sağlık hizmeti sunulması esnasında, sağlık hizmetinin sunumunda aksaklık, eksiklik olması veya kurallara uyulmaması halinde telafisi mümkün olmayan sonuçları önlemek maksadıyla düzenleme yapıldığı, Bakanlığın temel amacının hasta ve çalışan güvenliğini tesis ederek sağlık kurumlarında kaliteli hizmet sunumunu sağlamak olduğu belirtilerek, davanın ve yürütmenin durdurulması isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HAKİM DÜŞÜNCESİ: Dava konusu 30/01/2025 tarih ve 32798 sayılı Resmi

Gazete'de yayımlanan Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 16. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "aynı ilde" ibaresi yönünden yürütmenin durdurulması isteminin kabulü; 15. maddesinin 2. fıkrası, 16. maddesinin 2., 3. fıkrasında yer alan "aynı ilde" ibaresi haricindeki kısımları, 21. maddesinin 5. fıkrası, 42. maddesi, 43. maddesinin 1. fıkrasının (e), (l) ve (ö) bentleri yönünden yürütmenin durdurulması isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onuncu Dairesince, davalı idarenin ara kararı cevabı alındıktan veya ara kararına cevap verme süresi geçtikten sonra incelenmesine karar verilen yürütmenin durdurulması istemi, ara kararı cevabının geldiği görülmekle yeniden incelendi, gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE :

MADDİ OLAY:

Dava; 30/01/2025 tarih ve 32798 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 15. maddesinin 2. fıkrasının, 16. maddesinin 2. ve 3. fıkralarının, 21. maddesinin 5. fıkrasının, 33. maddesinin, 42. maddesinin, 43. maddesinin 1. fıkrasının (e), (l) ve (ö) bentlerinin iptaline ve yürütmesinin durdurulmasına karar verilmesi istemiyle açılmıştır.

İLGİLİ MEVZUAT:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

1)30/01/2025 tarih ve 32798 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 16. maddesinin 3. fıkrası yönünden yürütmenin durdurulması isteminin incelenmesi:

Yönetmeliğin 16. maddesinin 3. fıkrasında, planlama kapsamındaki özel sağlık kuruluşunda çalışan tabip/uzman tabipler ve diş tabiplerinin, Bakanlığın istihdam planlamaları gereğince, 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesine uygun olmak kaydıyla aynı ilde kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşu dışında planlama kapsamındaki bir özel sağlık kuruluşunda daha kadro dışı geçici çalışabileceği kuralına yer verilmiştir.

Davacı tarafından, hekimlerin birden fazla yerde çalışabilmesi hakkına yönelik hem çalışılabilecek sağlık kuruluşu sayısı hem de birden fazla çalışmanın aynı il sınırları içerisinde olması şeklindeki sınırlamaların hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüştür.

1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San'atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun'un -dava konusu düzenlemenin yayımlandığı tarihteki haliyle- 12. maddesinde, "Sanatını icra etmek üzere bir mahalde kayıtlı olan herhangi bir tabibin bizzat dükkan ve mağaza açmak suretiyle her türlü ticaret yapması memnudur.

(Değişik ikinci fıkra: 21/1/2010-5947/7 md.; Değişik: 2/1/2014-6514/21 md.) Tabipler, diş tabipleri ve tıpta uzmanlık mevzuatına göre uzman olanlar; 14/7/1965 tarihli ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 28 inci maddesi, 27/7/1967 tarihli ve 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanununun ek 27 nci maddesi, 4/11/1981 tarihli ve 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununun 36 ncı maddesi ile 17/11/1983 tarihli ve 2955 sayılı Gülhane Askeri Tıp Akademisi Kanununun 32 nci maddesi saklı kalmak kaydıyla, aşağıdaki sağlık kurum ve kuruluşlarında mesleklerini icra edebilir.

a)Kamu kurum ve kuruluşları.

b)Sosyal Güvenlik Kurumu ve kamu kurumları ile sözleşmeli çalışan özel sağlık kurum ve kuruluşları, Sosyal Güvenlik Kurumu ve kamu kurumları ile sözleşmeli çalışan vakıf üniversiteleri.

c)Sosyal Güvenlik Kurumu ve kamu kurumları ile sözleşmesi bulunmayan özel sağlık kurum ve kuruluşları, Sosyal Güvenlik Kurumu ve kamu kurumları ile sözleşmesi bulunmayan vakıf üniversiteleri, serbest meslek icrası.

Tabipler, diş tabipleri ve tıpta uzmanlık mevzuatına göre uzman olanlar, Sağlık Bakanlığınca yapılan istihdam planlamaları çerçevesinde ve ikinci fıkranın her bir bendi kapsamında olmak kaydıyla birden fazla sağlık kurum ve kuruluşunda çalışabilir. Bu maddenin uygulanması bakımından Sosyal Güvenlik Kurumunca branş bazında sözleşme yapılan özel sağlık kurum ve kuruluşları ile vakıf üniversiteleri yalnızca sözleşme yaptıkları branşlarda (b) bendi kapsamında kabul edilir. Mesleğini serbest olarak icra edenler, hizmet bedeli hasta tarafından karşılanmak ve Sosyal Güvenlik Kurumundan talep edilmemek kaydıyla, (b) bendi kapsamında sayılan sağlık kuruluşlarında da hastalarının teşhis ve tedavisini yapabilir " hükmü yer almaktadır.

a)16. maddesinin 3. fıkrasının "aynı ilde" ibaresi dışında kalan kısımlarının incelenmesi:

Yukarıda yer verilen 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu'nun 3. maddesi, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 355. maddesi ve bu düzenlemelere dayanılarak çıkarılan Özel Hastaneler Yönetmeliği hükümleri gereği Sağlık Bakanlığının, mevcut sağlık insan gücünü, kamu ve özel kurum ve kuruluşlar düzeyinde planlamaya, istihdamın bu plan çerçevesinde yürütülmesini sağlamaya ve bunu denetlemeye yetkili olduğu açıktır.

Ayrıca, Sağlık Bakanlığının genel olarak sağlık insan gücünü planlama yetkisine ilişkin anılan mevzuat hükümlerinin yanı sıra, hekimlerin birden fazla yerde çalışabilmesine ilişkin olarak da 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrasında bu istihdam planlamalarının esas alınacağı belirtilmiştir.

Dava konusu düzenleme ile tabip / uzman tabip ve dış tabibin kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşu dışında planlama kapsamındaki bir özel sağlık kuruluşunda daha kadro dışı geçici çalışabilmesine, dolayısıyla iki özel sağlık kuruluşunda çalışmasına (Bakanlığın istihdam planlamaları gereğince ve 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesine uygun olmak kaydıyla) imkan sağlandığı, dava konusu değişiklik ile planlama kapsamındaki kısıtlı tabip insan gücünün kaliteli ve verimli kullanılabilmesinin, hastaların sağlık hizmetine yeterli ve nitelikli düzeyde erişebilmesinin amaçlandığı ve değişikliğin 1219 sayılı Kanun'da yer alan hekimlerin birden fazla yerde çalışabilmesinde Bakanlığın istihdam planlamalarının esas alınacağı yönündeki kurala uygun olduğu anlaşılmakla anılan düzenlemede kamu yararı ve hizmet gerekleri ile hukuka aykırılık görülmemiştir.

Ayrıca, dava konusu düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarihten sonra, 21/07/2025 tarih ve 7557 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 1219 sayılı Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesinde yapılan değişiklik ile anılan cümlede yer alan "birden fazla" ibaresinin "en fazla iki" şeklinde değiştirildiği, böylece kanun koyucu tarafından tabip / uzman tabip ve dış tabiplerinin birden fazla yerde çalışmasının en fazla iki sağlık kurum ve kuruluşu ile sınırlandırıldığı görülmektedir.

Açıklanan nedenlerle, Yönetmeliğin 16. maddesinin 3. fıkrasının "aynı ilde" ibaresi dışında kalan kısımları yönünden, yürütmenin durdurulması isteminin reddi gerektiği sonucuna varılmıştır.

b)16. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "aynı ilde" ibaresinin incelenmesi:

Yukarıda da bahsedildiği üzere, Sağlık Bakanlığının, mevcut sağlık insan gücünü, kamu ve özel kurum ve kuruluşlar düzeyinde planlamaya, istihdamın bu plan çerçevesinde yürütülmesini sağlamaya yetkili olduğu açık olmakla beraber, Bakanlığın planlama yapma yetkisi sınırsız da değildir. Bu yetki, hukukun genel ilkeleri ile anayasal ve yasal hükümlerle sınırlandırılmış durumdadır.

Dava konusu düzenleme ile tabip, uzman tabip ve diş tabiplerinin, kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşu dışında bir özel sağlık kuruluşunda kadro dışı geçici çalışabilmesinin tabibin kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşunun bulunduğu il ile sınırlandırıldığı, bir başka ifade ile, hekimin kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşunun bulunduğu il haricindeki başka bir ilde bulunan sağlık kuruluşunda kadro dışı geçici çalışmasına olanak tanınmadığı görülmektedir.

Davalı idare tarafından, dava konusu düzenleme öncesinde uygulamada hekimlerin kadrolarının bulunduğu il dışındaki yerlerde çalışmaları ve kadrolu çalıştığı sağlık kuruluşunda fiilen bulunma sürelerinin kısalığı nedeniyle hastaların hekime erişiminde ciddi sıkıntılar yaşandığı, dava konusu düzenleme ile bu durumun önüne geçilmesinin amaçlandığı belirtilmiş, ancak uygulamada yaşanan aksaklıklara ilişkin somut bir bilgi belge de dosyaya sunulmamıştır.

Günümüz şehir yerleşimleri, ulaşım imkanları, bazı yerleşim yerlerinin bağlı bulundukları ilden ziyade komşu ile yakın olması, tıbbi teknolojideki gelişmeler dolayısıyla sağlık hizmetinin mekandan ve coğrafyadan bağımsız olarak sunulabilmesi (robotik cerrahi gibi) vb. hususlar düşünüldüğünde hekimlerin hizmet sundukları hastaların yalnızca bulunduğu il ile sınırlı olmadığı, hekimlerin çalıştığı il dışındaki illerde yaşayan hastalarının da bulunduğu, bu hastalar açısından acil tıbbi müdahale gerektiren durumların yaşanabileceği, dolayısıyla hekimin kadrolu çalıştığı il dışında yaşayan hastaların hekimin bulunduğu ile gelmelerinden ziyade hekimlerin söz konusu hastaların bulunduğu ilde hizmet vermesinin, hastanın hekime erişimini ve sağlık hizmetinin sunumunu kolaylaştıracağında, bunun da hizmetin gerekleri ve kamu yararına uygun olacağında şüphe bulunmamaktadır.

Bu durumda, hekimin birden fazla yerde çalışmasını kadrolu çalıştığı özel sağlık kuruluşunun bulunduğu il ile sınırlayan, bu il haricindeki başka bir ilde bulunan özel sağlık kuruluşunda kadro dışı geçici olarak çalışmasına olanak tanımayan düzenlemenin, sağlık hizmetinin etkin ve verimli şekilde sunulabilmesini engellediği ve hastaların hekime erişiminin kısıtlanması sonucunu doğurduğu, buna göre idareye tanınan takdir yetkisinin hukuka uygun kullanılmadığı sonucuna varılmıştır.

Düzenlemenin bu haliyle uygulanması halinde telafisi güç veya imkansız zarara yol açacağı da açıktır.

Bu nedenle, Yönetmeliğin dava konusu 16. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "aynı ilde" ibaresinin yürütmesinin durdurulması gerekmektedir.

2)30/01/2025 tarih ve 32798 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 15. maddesinin 2. fıkrası, 16. maddesinin 2. fıkrası, 21. maddesinin 5. fıkrası, 33. maddesi, 42. maddesi, 43. maddesinin 1. fıkrasının (e), (l) ve (ö) bentleri yönünden yürütmenin durdurulması isteminin incelenmesi:

Anılan düzenlemeler yönünden, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 27. maddesinde yürütmenin durdurulmasına karar verilebilmesi için öngörülen koşulların bu aşamada gerçekleşmediği sonuç ve kanaatine varılmıştır.

KARAR SONUCU :

Açıklanan nedenlerle;

1. Davacının yürütmenin durdurulması isteminin KISMEN KABULÜ ile, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 27. maddesinin 2. fıkrasında öngörülen koşulların birlikte gerçekleştiği anlaşıldığından, 30/01/2025 tarih ve 32798 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 16. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "aynı ilde" ibaresinin oy çokluğuyla YÜRÜTMESİNİN DURDURULMASINA,

2. Davacının yürütmenin durdurulması isteminin KISMEN REDDİ ile, 30/01/2025 tarih ve 32798 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 15. maddesinin 2. fıkrası, 16. maddesinin 2. fıkrası ve 3. fıkrasının "aynı ilde" ibaresi dışında kalan kısımları, 21. maddesinin 5. fıkrası, 33. maddesi, 42. maddesi, 43. maddesinin 1. fıkrasının (l) ve (ö) bentleri yönünden oy birliğiyle, Yönetmeliğin 43. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi yönünden oy çokluğuyla YÜRÜTMENİN DURDURULMASI İSTEMİNİN REDDİNE,

3. Bu kararın tebliğini izleyen günden itibaren 7 (yedi) gün içinde Danıştay İdari Dava Daireleri Kuruluna itiraz yolu açık olmak üzere, 31/12/2025 tarihinde karar verildi.

Ücretsiz tarama programları sürüyor

Kanserle mücadelede erken tanının önemine dikkat çeken Memişoğlu, Türkiye’de meme, rahim ağzı ve bağırsak kanserlerine yönelik ücretsiz tarama programlarının sürdüğünü belirtti. Bu taramaların aile hekimlikleri, sağlıklı hayat merkezleri ve toplum sağlığı merkezleri aracılığıyla yürütüldüğünü aktaran Memişoğlu, vatandaşların mesaj yoluyla da tarama programlarına davet edildiğini söyledi.

7,7 milyon kişiye tarama yapıldı

Bakan Memişoğlu’nun verdiği bilgilere göre son bir yılda 7 milyon 700 bin vatandaş ücretsiz kanser taramasından geçirildi. Yapılan incelemelerde 276 bin kişi şüpheli bulunurken, 28 bin kişide erken kanser şüphesi tespit edildi. Böylece binlerce vatandaşın erken tanıyla tedavi sürecine ulaşması sağlandı.

“Kanserden değil, geç kalmaktan korkun”

Kanserde erken teşhisin hayati öneme sahip olduğunu vurgulayan Memişoğlu, taramalar sayesinde 28 bin vatandaşın erken dönemde tedaviye eriştiğini belirtti. Özellikle 40 yaş üstü vatandaşlara ücretsiz tarama imkanı sunulduğunu ifade eden Bakan, erken teşhisin tedavi başarısını artırdığını söyledi.

Yapay zeka destekli sistemler de kullanılıyor

Türkiye’nin sağlık altyapısının kanser teşhis ve tedavisinde güçlü bir seviyeye ulaştığını kaydeden Memişoğlu, yapay zeka destekli tanı sistemlerinin de devreye alındığını dile getirdi. Türkiye’nin bu alanda örnek gösterilebilecek bir noktada olduğunu söyleyen Memişoğlu, kanser tedavisi için yurt dışından da hastaların Türkiye’ye gelebileceğini ifade etti.

“Türkiye ilk molekülünü dünya sağlığına sunacak”

Bakan Memişoğlu, Boğaziçi Üniversitesi’nden doğan çalışmanın Türkiye adına önemli bir bilimsel başarı olduğunu belirterek, Faz 1 sürecindeki olumlu sonucun umut verici olduğunu söyledi. Çalışmada emeği geçen Abdurrahman Yurtaslan Onkoloji Hastanesi, Koç Üniversitesi ve Boğaziçi Üniversitesi’nden bilim insanlarına teşekkür eden Memişoğlu, Faz 2 ve Faz 3 aşamalarının ardından Türkiye’nin kendi geliştirdiği ilk molekülü dünya sağlığına kazandırmayı hedeflediğini dile getirdi.

Hedefe yönelik tedavi, yan etkiyi azaltıyor

Boğaziçi Üniversitesi Kimya Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Rana Sanyal da geliştirilen teknolojinin ilacı doğrudan tümör hücresine yönlendirdiğini belirtti. Bu yaklaşımın hem yan etkileri azalttığını hem de tedavinin etkisini artırdığını ifade eden Sanyal, farklı kanser türlerine yönelik ilaç adayları üzerinde çalışmaların sürdüğünü söyledi.

Geniş destekle ilerleyen bilimsel çalışma

Prof. Dr. Sanyal, Faz 1 klinik araştırmasının Sağlık Bakanlığı denetiminde solid tümör hastaları üzerinde yürütüldüğünü, çalışmanın çeşitli aşamalarının Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı’nın HAMLE Programı kapsamında TÜBİTAK tarafından desteklendiğini aktardı. Elde edilen sonucun, bilimsel araştırmaların güçlü bir ekosistemle insan hayatına dokunabileceğini gösterdiğini vurguladı.

Güçlü dolar altını baskılıyor

Piyasalardaki aşağı yönlü hareketin arkasında, jeopolitik gerilimlerin yanı sıra yükselen petrol fiyatları ve ABD’den gelen güçlü istihdam verileri bulunuyor. Beklentilerin üzerinde açıklanan veriler dolar endeksini desteklerken, faiz indirimi umutlarının zayıflaması altın üzerinde baskı oluşturdu.

Yatırımcıların gözü anlık fiyatlarda

İç piyasada da altın ve döviz cephesindeki hareketlilik yakından izleniyor. Haftanın ilk işlem gününde yatırımcılar ve alım satım yapacak vatandaşlar, özellikle gram, çeyrek, yarım ve ons altındaki son seviyeleri takip ediyor.

Güncel satış fiyatları

Sabah saatlerinde gram altın 6.688,51 lira, çeyrek altın 11.537 lira, yarım altın 22.922 lira seviyesinde bulunurken, ons altın 4.676 dolar civarında işlem gördü.

Özverili çalışmaları yerinde görüldü

Ziyaret sırasında, günün her saatinde görev başında olan 112 personelinin yürüttüğü hayati hizmetler yerinde gözlemlendi. Acil sağlık çalışanlarının büyük fedakârlıkla sürdürdüğü çalışmaların önemine bir kez daha dikkat çekildi.

Talepler dinlendi, destek mesajı verildi

Program kapsamında görevli personelin talepleri ve beklentileri de dinlendi. Sağlık-Sen heyeti, 112 çalışanlarının her zaman yanında olduklarını vurgulayarak destek mesajı verdi.

Sağlık çalışanlarına teşekkür

İnsan hayatına doğrudan dokunan bu önemli görevi özveriyle yerine getiren tüm sağlık çalışanlarına teşekkür edildi. Ziyaretin sonunda, görev başındaki ekiplere çalışmalarında kolaylık ve başarı dilekleri iletildi.

Mevcut anneler de düzenlemeden yararlanabilecek

Yeni uygulamanın yalnızca bundan sonra doğum yapacak anneleri kapsamayacağı belirtiliyor. Düzenleme yürürlüğe girdiğinde 24 haftalık süreyi henüz doldurmamış olan anneler de talepte bulunmaları halinde ek 8 haftalık izinden yararlanabilecek.

Babalara verilen izin de artırılıyor

Düzenleme kapsamında babalık izninde de artışa gidiliyor. Mevcut durumda 5 gün olan babalık izninin 10 güne çıkarılması planlanıyor. Böylece doğum sonrası süreçte babalara da daha fazla zaman tanınması hedefleniyor.

Koruyucu aileler için de izin hakkı geliyor

Yeni dönemde koruyucu ailelere yönelik önemli bir adım da atılıyor. Çocuğun aileye teslim edilmesinden itibaren koruyucu ailelere 10 gün izin verilmesi öngörülüyor. Bu düzenlemeyle çocuğun yeni yaşamına uyum sürecinin desteklenmesi amaçlanıyor.

Geliri yetersiz kadın ve çocuklara maddi destek sağlanacak

Hazırlanan düzenlemede sosyal destek başlığı da yer alıyor. Geliri yetersiz kadınlar ve çocuklar için kesintisiz net harçlık verilmesi planlanıyor. Bu destekle ekonomik açıdan güçlük yaşayan ailelerin korunması hedefleniyor.

Sıradışı öneriler rapora yansıdı

Başvurular arasında yer alan bazı talepler, alışılmışın dışında içerikleriyle dikkat çekti. Kimi öneriler tebessüm ettirirken, kimileri kamuoyunda tartışma yaratabilecek nitelikte bulundu.

Depremden sosyal medyaya kadar farklı başlıklar

Komisyona iletilen ilginç öneriler arasında, fay hatlarının kontrollü şekilde patlatılarak büyük depremlerin önlenmesi talebi de yer aldı. Bir başka başvuruda ise 50 yaş üstü vatandaşlara sosyal medya yasağı getirilmesi istendi.

Toplumsal ve siyasi yaşama dair dikkat çeken istekler

Başvurular arasında “mucit mahkumların” tespit edilerek desteklenmesi, “Bay” ve “Bayan” ifadelerinin yasaklanması gibi sıra dışı talepler de bulundu. Bunun yanında milletvekillerine din kültürü, genel ahlak ve edep dersi verilmesini isteyen dilekçeler de komisyona ulaştı.

Yönetim sistemiyle ilgili öneriler de var

Vatandaşlardan gelen bazı başvurular ise doğrudan yönetim anlayışına ilişkin oldu. Bunlardan birinde belediye başkanlarının Cumhurbaşkanı tarafından atanması önerildi. Bir başka dikkat çekici talepte ise vergi ihbarı sonrasında işten çıkarılan bir vatandaşa “Ekonomi Terörü Gazisi” unvanı verilmesi istendi.

Rapor, vatandaşın nabzını da ortaya koydu

TBMM Dilekçe Komisyonu’na yapılan bu başvurular, toplumun farklı kesimlerinde öne çıkan beklenti, tepki ve düşünceleri de gözler önüne serdi. Rapordaki sıra dışı talepler, vatandaşın gündeminin ne kadar renkli ve çeşitli olduğunu bir kez daha gösterdi.

Başkanlık görevine yeniden Sami Yılmaz seçildi

Kurul sonunda Sami Yılmaz, yeniden şube başkanlığına seçilerek görevine devam etti. Böylece Sağlık-Sen Bolu Şubesi’nde yeni dönemin yönetim kadrosu da netleşmiş oldu.

Divan başkanlığını Cesur Öztürk üstlendi

Genel kurulun divan başkanlığını, Memur-Sen İstanbul İl Temsilcisi ve Sağlık-Sen İstanbul 2 No’lu Şube Başkanı Cesur Öztürk yaptı. Toplantı, yoğun katılımla gerçekleştirildi.

Protokol ve davetliler de yer aldı

Programa AK Parti Bolu Milletvekili Yüksel Coşkunyürek, Sağlık Bakanlığı Kamu Hastaneleri Genel Müdürü Doç. Dr. Muhammed Emin Demirkol, AK Parti Bolu İl Başkanı Suat Güner’in yanı sıra Kocaeli Şube Başkanı Erdal Yıldırım, Çorum Şube Başkanı Ahmet Saatci, Düzce Şube Başkanı Cihan Özal, çok sayıda davetli ve delegeler katıldı.

Yeni yönetim kurulu belli oldu

Sağlık-Sen Bolu Şubesi’nin yeni yönetimi şu isimlerden oluştu:

Şube Başkanlığına Sami Yılmaz seçilirken, Şube Sekreterliği görevine Cem Burak Karababa getirildi.
Teşkilatlanmadan Sorumlu Şube Başkan Yardımcısı Osman Yıldız oldu.
Mali İşlerden Sorumlu Şube Başkan Yardımcılığı görevini Metin Biçer üstlendi.
Basın ve İletişimden Sorumlu Şube Başkan Yardımcılığına Murat Akbaba seçildi.
Mevzuat ve Toplu Sözleşmeden Sorumlu Şube Başkan Yardımcısı Deniz Davarcı oldu.
Eğitim ve Sosyal İşlerden Sorumlu Şube Başkan Yardımcılığı görevine ise Güleser Kuzuoğlu getirildi.

2 Nisan’da yaşanan olayda, hastane acilinde tedavi gören yaralı hasta bu kez silahlı saldırının hedefi oldu. Hastane içinde yaşanan saldırı, hem sağlık çalışanları hem de hastalar açısından büyük panik yarattı.

Saldırgan kısa sürede yakalandı

Olayın ardından silahlı saldırıyı gerçekleştiren şüpheli güvenlik güçleri tarafından yakalandı. Zaten yaralı olan hasta ise yeniden tedavi altına alındı.

Daha büyük bir facianın eşiğinden dönüldü

Acil serviste meydana gelen saldırının çok daha ağır sonuçlara yol açabileceği değerlendiriliyor. Hastane gibi herkes için güvenli olması gereken bir alanda silah kullanılması, yaşanan tehlikenin boyutunu bir kez daha gözler önüne serdi.

Sağlık çalışanları tedirgin

Can kurtarmak için görev yapan doktorlar ve sağlık personeli, hastane içinde yaşanan bu tür olayların giderek artmasından endişe duyuyor. Sağlıkta şiddet, çalışanların güvenlik kaygısını derinleştirirken hizmet ortamını da tehdit ediyor.

Söz konusu düzenleme, disiplin cezalarında esas alınan 2 yıllık kesin zamanaşımı süresinin etkisini zayıflatabilecek bir sonuç doğuruyor. Bu da memurların, normalde belirli bir süre sonunda ortadan kalkması gereken disiplin tehdidiyle daha uzun süre karşı karşıya kalmasına neden oluyor.

Hukuki güvenlik ilkesi tartışma konusu

Anayasa Mahkemesi daha önce benzer durumlarda, süresi belirsiz hale gelen ve uzatılan yaptırım süreçlerinin hukuki güvenlik ve belirlilik ilkeleriyle bağdaşmadığını açık biçimde ortaya koymuştu. Buna karşın yapılan son değişiklik, idareye yeni bir hareket alanı tanıyarak söz konusu anayasal çerçeve açısından yeniden tartışma yarattı.

Memur uzun süre baskı altında kalabilir

Düzenlemenin uygulamada, kamu görevlilerinin uzun süre disiplin yaptırımı tehdidi altında bırakılmasına yol açabileceği değerlendiriliyor. Bu durum yalnızca idari süreci uzatmakla kalmıyor, aynı zamanda memur açısından öngörülebilirliği de zedeliyor.

Temel hukuk ilkeleri açısından soru işaretleri

Yapılan değişiklik, birçok yönüyle anayasal ilkeler bakımından eleştiri konusu oluyor. Özellikle düzenlemenin;
hukuk devleti ilkesine,
belirlilik ve öngörülebilirlik esaslarına,
ölçülülük ilkesine
aykırılık taşıdığı yönünde değerlendirmeler öne çıkıyor.

Türkiye’de de tablo farklı değil. Sağlık Bakanlığı verilerine göre kamu ve özel sektörde 350 binin üzerinde hemşire aktif olarak hizmet veriyor. Hastanelerden aile sağlığı hizmetlerine, yoğun bakımdan koruyucu sağlık uygulamalarına kadar sistemin hemen her noktasında hemşireler kritik sorumluluk üstleniyor.

Sağlık hizmetinin merkezindeler, karar mekanizmalarında ise görünmüyorlar

Bunca büyük ve etkili bir meslek grubuna rağmen, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde hemşirelerin temsili yok denecek kadar az. Sağlık sisteminin omurgasını oluşturan bir meslek grubunun, karar alma süreçlerinde yeterince yer bulamaması önemli bir eksiklik olarak öne çıkıyor.

Sahadan gelen ses politikaya yansımıyor

Gelişmiş sağlık sistemlerine sahip ülkelerde, sağlık politikalarının belirlenmesinde sahada çalışan profesyonellerin katkısı büyük önem taşıyor. Çünkü uygulamanın içinden gelen bilgi, ihtiyaçları ve sorunları en gerçekçi biçimde ortaya koyuyor. Temsil eksikliği ise saha deneyiminin yasa ve politika süreçlerine yeterince taşınamamasına yol açıyor.

Daha adil ve güçlü bir sistem için temsiliyet şart

Yüz binlerce hemşirenin emeğiyle ayakta duran bir sağlık sisteminde, hemşirelerin yalnızca hizmet sunan değil, aynı zamanda söz sahibi olan aktörler arasında bulunması gerekiyor. Daha adil, daha gerçekçi ve sürdürülebilir sağlık politikalarının yolu, bu büyük meslek grubunun karar mekanizmalarında da güçlü biçimde temsil edilmesinden geçiyor.

İl başkanlığı görevine Yakup Sarıdaş getirildi

Örgütlenme çalışmalarını güçlendirmek amacıyla Antalya İl Başkanlığı görevine Yakup Sarıdaş getirildi.

Yakup Sarıdaş’ın göreve başlamasının ardından sahadaki çalışmaların hız kazandığı ve sendikaya katılımın arttığı ifade edildi.

“Emeğin karşılık bulduğunu görüyoruz”

Genel Başkan Sedat Savayı, Antalya’da oluşan tablonun sendikal çalışmalara olan ilgiyi ortaya koyduğunu belirtti.

Savayı, Genç Sağlık-İş’in büyümeye devam ettiğini vurgulayarak, Antalya’daki ilginin emeğin ve mücadelenin karşılık bulduğunu gösterdiğini söyledi.

Genç çalışanların ilgisi dikkat çekti

Özellikle genç sağlık çalışanlarının sendikaya yönelmesi, Antalya’da yeni bir örgütlenme hareketi başladığı şeklinde yorumlandı.

Yetkililer, önümüzdeki dönemde kentteki katılımların daha da artmasını beklediklerini ifade etti.

Örgütlenme çalışmaları sürecek

Genç Sağlık-İş Sendikası, Antalya’daki büyümenin ardından örgütlenme faaliyetlerine hız kesmeden devam edeceklerini açıkladı.

• Ocak: yüzde 4,84
• Şubat: yüzde 2,96
• Mart: yüzde 1,94

Bu verilerle birlikte yılın ilk üç ayındaki kümülatif enflasyon yüzde 10,04 seviyesine ulaştı.

Memurlar enflasyon farkı sınırına yaklaştı

Memur ve memur emeklileri için temmuz dönemi toplu sözleşme zammı yüzde 7 olarak belirlenmişti.

İlk üç ayda oluşan yüzde 10,04’lük enflasyon dikkate alındığında, memurların enflasyon farkı alabilmesi için yaklaşık yüzde 0,88 daha enflasyon oluşması gerekiyor.

Bu seviyenin aşılması halinde memurlar için enflasyon farkı devreye girecek.

Kamu işçilerinde fark oluşmaya başladı

Kamu işçileri için temmuz dönemi zam oranı yüzde 6 seviyesinde bulunuyor.

İlk üç aylık enflasyonun yüzde 10,04’e ulaşmasıyla birlikte kamu işçileri açısından yaklaşık yüzde 0,04 oranında enflasyon farkı oluşmuş durumda.

Toplu sözleşme dönemi mart ayı itibarıyla başlayan kamu işçileri için önümüzdeki aylarda açıklanacak veriler daha belirleyici olacak.

Emekliler için artış daha yüksek

Memur emeklileri yüzde 7 oranında zam alırken, Sosyal Güvenlik Kurumu ve Bağ-Kur emeklileri için ilk üç aylık artış doğrudan yüzde 10,04 olarak gerçekleşti.

Bu nedenle emekliler açısından maaşlara yansıyan artış oranı memurlara göre daha yüksek oldu.

Gözler nisan, mayıs ve haziran verilerinde

Önümüzdeki üç ayda açıklanacak enflasyon rakamları, temmuz ayında yapılacak maaş artışlarının boyutunu belirleyecek.

“Ekonomik yük memurun omzuna biniyor”

Basın açıklamasında konuşan Genel Başkan Osman Kaya, küresel gelişmelerin ve bölgesel çatışmaların Türkiye ekonomisini de etkilediğini söyledi.

Artan enerji maliyetleri, yükselen kira fiyatları, akaryakıt zamları ve temel ihtiyaçlardaki fiyat artışlarının memur ve emeklilerin yaşamını zorlaştırdığını belirten Kaya, birçok kamu çalışanının ay sonunu getirmekte zorlandığını ifade etti.

Açlık ve yoksulluk sınırı vurgusu

Açıklamada paylaşılan verilere göre:

• Açlık sınırı: 32 bin 793 TL
• Yoksulluk sınırı: 106 bin 817 TL
• Ortalama memur maaşı: 68 bin TL
• Ortalama memur emeklisi maaşı: 32 bin TL

Bu rakamların, memur maaşlarının yoksulluk sınırının oldukça altında kaldığını gösterdiği belirtildi.

Anket sonuçları dikkat çekti

Sendika tarafından yapılan ankette 4 binden fazla memurun görüşü alındı.

Sonuçlara göre memurların:

• Yüzde 80’i geçinemediğini düşünüyor
• Yüzde 75’i kredi borcu taşıyor
• Yüzde 56’sının kendi evi bulunmuyor
• Büyük bölümü geleceğe dair umutsuz hissediyor

Açıklamada bu tablo “sessiz bir ekonomik kriz” olarak değerlendirildi.

Talepler sıralandı

Basın açıklamasında hükümete yönelik bazı talepler de dile getirildi.

Öne çıkan talepleri arasında:

• Yüzde 30 refah payı verilmesi
• 3600 ek göstergenin hayata geçirilmesi
• Memur ve emeklilere maaş tutarında bayram ikramiyesi verilmesi
• Seyyanen zamların emekliliğe yansıtılması

yer aldı.

“Mücadele devam edecek”

Osman Kaya, memur ve emeklilerin insanca yaşayabileceği bir ücret seviyesine ulaşana kadar mücadelelerini sürdüreceklerini söyledi.

Açıklamanın sonunda, kamu çalışanları için artık geçici iyileştirmelerden çok kalıcı çözümlere ihtiyaç olduğu mesajı verildi.

Emniyet yerine başka kadrolara atanacaklar

Yeni düzenlemeye göre, mahkeme kararıyla haklı bulunan kişiler doğrudan Emniyet teşkilatına değil, kamu kurumlarında uygun kadrolara yerleştirilecek.

Bu kapsamda başvuru yapanların, Genel İdare Hizmetleri sınıfında uygun görülen kadrolara atanması planlanıyor.

Başvuru süresi 6 ay olacak

Düzenlemeden yararlanmak isteyen kişilerin, yasanın yürürlüğe girmesinden itibaren 6 ay içinde başvuru yapması gerekecek.

Başvuru süresini kaçıranların bu haktan yararlanamayacağı belirtiliyor.

Doğum izni 24 haftaya çıkıyor

Yeni düzenlemeyle kadın memur ve kadın işçiler için doğum sonrası ücretli izin süresi 8 haftadan 16 haftaya yükseltilecek.

Böylece doğum öncesi 8 hafta ve doğum sonrası 16 hafta olmak üzere toplam ücretli doğum izni süresi 24 hafta olacak.

Ayrıca sağlık durumu uygun olan anne adayları, doktor onayıyla doğum öncesindeki iznin bir kısmını doğum sonrasına aktarabilecek. Düzenleme yürürlüğe girdiğinde, halen doğum izninde olan ve 24 haftalık süreyi tamamlamamış anneler de ek izin hakkından yararlanabilecek.

Babalık izni 10 güne yükseliyor

Kanun teklifinde babalık izniyle ilgili de değişiklik yer aldı.

İşçiler için halen 5 gün olan babalık izni süresi 10 güne çıkarılacak. Böylece kamu çalışanları ve işçiler arasında babalık izni konusunda eşitlik sağlanmış olacak.

15 yaş altına sosyal medya sınırlaması geliyor

Teklifte çocukların dijital ortamda korunmasına yönelik önemli düzenlemeler de bulunuyor.

Buna göre sosyal ağ sağlayıcılar, 15 yaşını doldurmamış çocuklara hizmet sunamayacak. Platformlar, yaş doğrulama sistemi kurmak ve ebeveyn kontrol araçları geliştirmekle yükümlü olacak.

Ebeveynler; kullanım süresi, satın alma işlemleri ve üyelikler üzerinde daha fazla kontrol sahibi olabilecek.

Oyun platformlarına yeni yükümlülükler getirilecek

Türkiye’den günlük erişimi yüksek olan oyun platformları için de yeni kurallar geliyor.

Yurt dışı merkezli oyun platformları Türkiye’de temsilci bulundurmak zorunda olacak. Ayrıca ebeveyn kontrol sistemleri, yaş derecelendirmesi ve içerik düzenlemeleri konusunda yeni yükümlülükler getirilecek.

Koruyucu ailelere yeni destekler verilecek

Koruyucu aile modelini güçlendirmeyi amaçlayan düzenlemeyle, koruyucu aile olan memur ve işçilere 10 gün izin hakkı tanınacak.

Bunun yanında sosyal güvencesi olmayan koruyucu ailelerin isteğe bağlı sigorta primlerinin devlet tarafından karşılanmasının önü açılacak.

Çocuklara karşı suç işleyenlere yeni yasaklar geliyor

Teklifte çocukların güvenliğine yönelik dikkat çeken bir başka düzenleme de yer aldı.

Çocuklara yönelik cinsel suç, uyuşturucu, insan ticareti, fuhuş ve benzeri suçlardan mahkum olan kişiler; kreş, okul, yurt, okul servisi, çocuk kulübü, internet kafe ve spor tesisi gibi çocukların yoğun bulunduğu alanlarda çalışamayacak.

Bu kişilerin çocuklara yönelik işletme açmasına ya da mevcut işletmeleri yürütmesine de izin verilmeyecek.

Toplu sözleşme zammı büyük ölçüde eridi

Memur ve memur emeklileri 2026 yılının ilk yarısı için yüzde 11 toplu sözleşme zammı almıştı. Ayrıca 2025 yılının ikinci yarısındaki enflasyon farkı nedeniyle maaşlara yüzde 6,85 oranında ek artış yansıtılmıştı.

Ancak yılın ilk üç ayında oluşan yüzde 10,04’lük enflasyon, memurların aldığı yüzde 11’lik toplu sözleşme zammının neredeyse tamamını eritti.

Gözler temmuz ayına çevrildi

Temmuz ayında açıklanacak 6 aylık enflasyon verileriyle birlikte memur ve memur emeklilerinin yeni zam oranı netleşecek.

İlk 6 aylık enflasyonun yüzde 11’i aşması halinde, aşan kısım kadar enflasyon farkı memur maaşlarına yansıtılacak.

Maaşlarda yeni düzenleme beklentisi arttı

Yüksek enflasyon nedeniyle memurların alım gücünde yaşanan kayıp, ek zam ve refah payı beklentilerini yeniden gündeme getirdi.

Yıllık enflasyon yüzde 30,87 seviyesinde

Mart ayı verileriyle birlikte yıllık enflasyon oranı yüzde 30,87 olarak hesaplandı.

Şubat ayında yıllık enflasyon yüzde 31,53 seviyesinde bulunuyordu. Mart verisiyle birlikte yıllık bazda sınırlı bir gerileme yaşandı.

Enflasyon maaş zamları ve kira artışını etkileyecek

Mart ayı enflasyon verileri, memur ve emekli maaşlarına yapılacak zam hesaplamalarında önemli rol oynayacak.

Aynı zamanda iş yeri ve konut kiralarında uygulanacak artış oranları da TÜFE verilerine göre şekillenecek.

Yapılan incelemede ambulansın siren ve ışıklarını açık şekilde trafikte öncelik hakkı kullandığı, ancak araçta herhangi bir hasta bulunmadığı belirlendi.

Ekipler, geçiş üstünlüğünün yalnızca görev halinde ve acil durumlarda kullanılabileceğini hatırlattı.

Sürücüye cezai işlem uygulandı

Denetim sonucunda ambulans sürücüsü hakkında trafik kurallarını ihlal ettiği gerekçesiyle cezai işlem uygulandı.

Yetkililer, ambulansların trafikteki ayrıcalıklı konumunun yalnızca acil sağlık hizmeti sırasında kullanılabileceğini vurguladı.

Son dakika! Memur-Sen, 2020-2021 Toplu Sözleşmesinde taban aylığa seyyanen 200 TL, ilk yıl yüzde 8+7, ikinci yıl yüzde 6+6 zam ve 1. yıl yüzde 3, 2. yıl yüzde 2 refah payı talep etti. 
24.07.2019 

Memur-Sen, milyonlarca memuru ilgilendiren 2020-2021 Toplu Sözleşmesi için zam talebini açıkladı. 

2020 İÇİN YÜZDE 8+7 ZAM İSTEDİ 
Memur-Sen, kamu görevlilerinin maaş ve ücretlerine 2020 yılı için 1 Ocak 2020'den geçerli olmak üzere yüzde 3 refah payı, taban aylığa 200 TL seyyanen zam, birinci 6 ay için yüzde 8, ikinci 6 ay içinse yüzde 7 oransal zam istedi. 

2021 İÇİN YÜZDE 6+6 ZAM TALEP EDİLDİ 
2021 için 1 Ocak 2021'den geçerli olmak üzere yüzde 2 refah payı, birinci 6 ay yüzde 6, ikinci 6 ay yüzde 6 ve her iki dönem için enflasyon farkı şeklinde teklif sundu. 

İMZA YETKİSİ MEMUR-SEN'DE 
Toplu sözleşmeler, Ağustos ayı başında başlayacak olup görüşmelere memurlar adına imza yetkilisi olarak Memur-Sen katılıyor. Ancak masada imza yetkisi olmasa da, 4688 sayılı kanun hükmü nedeniyle, Kamu-Sen ve KESK de bulunuyor.

Sağlık Bakanı Dr. Fahrettin Koca Televizyonda katıldığı bir programda "Artık gerçek acil hastaları ayıracağız" açıklamasında bulundu.

Bakan Dr. Fahrettin Koca, Sağlık Bakanlığında bir tarikatın etkili olduğu iddialarını yanıtladı

Sağlık Bakanı Koca yaptığı açıklamada çok ilaç yazan hekimlere dikkat çekti.

Sağlık Bakanı Koca: Daha çok yürüyeni ödüllendireceğiz

Sağlık Bakanı Fahrettin Koca, Cnn Türk'de katıldığı programda performans sistemi hakkında açıklamalarda bulundu.

Sağlık Bakanı Fahrettin Koca, gündeme dair sıcak gelişmeleri Hafta Sonu'nda değerlendirdi.